Frank lejeune, Northampton (Eng.) , is autodidakt en pas sinds zijn 30 ste werkzaam als zelfstandig kunstenaar. Hij verkocht al vrij snel zijn eerste kunstwerken en kreeg vervolgens op 33 jarige leeftijd een eerste tentoonstelling.
In de jaren vóór zijn schildersloopbaan werkte Frank Lejeune in het bedrijfsleven. Zijn vrije tijd vulde hij met schilderen. Op een dag brak voor Lejeune de tijd aan om zich te bevrijden van de strenge maatschappelijke patronen en koos hij voor een onzeker kunstenaarsbestaan.
"Als ik zeg dat ik van mijn hobby mijn werk heb gemaakt dan dekt dat de lading wel.." zegt Lejeune met een glimlach, over dit clichématige gezegde.
In het begin was de bevestiging voor zijn werk van buitenaf belangrijk. Naarmate hij vaker exposeerde en met regelmaat zijn werk begon te verkopen werd dit gevoel geleidelijk minder.
"Eigenlijk valt mijn werk moeilijk ergens onder te brengen omdat ik nooit bewust voorbeelden heb gehad of gestoeid met een bepaalde richting. Iets wat men op de academie wel intensief doet..
Al snel kwam ik erachter dat als je van binnenuit geen kunstenaar bent er
geen academie is die er een van je kan maken. Ze leren je met je gave omgaan.
Lejeune's werk is explosief te noemen. "Het gebeurt allemaal heel snel. Daarom werk ik
ook het liefst met acrylverf.. met olieverf kan ik niet door werken, omdat het drogingsproces
zo langzaam gaat".
De craquelé-lagen die in Lejeune's kunstwerken ontstaan zijn dan ook inherent aan de wijze
waarop hij met sneldrogende acrylverf omgaat. Men ziet plastisch aangebrachte composities
waarbij de verf in dikke lagen soms direct vanuit de tube op de drager gedrukt wordt.
De natuur is altijd een belangrijke inspiratiebron geweest, waardoor zijn werk soms iets
landschappelijks heeft, of associaties oproept met dieren en planten "De compositie van het moment vind ik in mijn werk het meest belangrijk!
Toch blijft een kunstwerk voor mij een solitair ding, met als gevolg dat een duidelijke lijn in
mijn oeuvre een ondergeschikte rol speelt. Exposeren ervaar ik dan ook als een noodzakelijk
kwaad.. niet omdat ik er geen plezier aan beleef, maar omdat ik dan naar mijn gevoel serie-
matig moet werken. Natuurlijk ontwikkelt je werk en verandert er steeds wat.."  Het proces
van het schilderen zelf dient bij Lejeune als inspiratiebron, waarbij een voltooid doek de basis
kan zijn voor een volgend werk.
In het vroege werk van Lejeune ziet men onder andere meerluiken waarbij horizontale
kleurcomposities met spontane kracht over verschillende panelen heen schieten. Later wordt
zijn werk steeds grilliger en maken horizontale lijncomposities plaats voor hoekige en ronde
motieven. De spanning tussen kleur en vorm wordt heviger en er ontstaan overlappende
kleuroppervlakken die bijna in maskerachtige taferelen ontaarden. Kenmerkend is ook de
periode waarin taalkennis en merknamen hem inspireerden waarbij felle primaire kleuren
soms met een transparante witte laag acrylverf worden bedekt.
In 1987 heeft hij zijn eerste zeefdruk uitgebracht! Ik heb altijd alles zelf gedrukt en
gedistribueerd... elke zeefdruk is verschillend omdat ik na het drukken het werk met verf en
pastelpotlood afwerk." Het 'ambachtelijke' aspect van het drukken schept Lejeune veel genoegen.
Kenmerkend zijn verder de voornamelijk primaire kleuren geel, rood en blauw. "In mijn werk
ben ik altijd met deze kleuren aan het stoeien geweest. "Ik ben zelden tevreden over mijn werk en het gevoel dat ik mijn beste werk nog moet maken keert telkens terug."



Drs Genevievé Momma-Wehry  
f r a n k   l e j e u n e